image_printپرینت خبر

هر طور که حساب کنیم ۴ سال عمر کمی نیست و خودش ۱۴۶۰ روز می شود از این رو، به نظر می رسد یکی از مشکلات کشور بعد از انقلاب، اصرار بر ۸ ساله بودن دولت هاست در حالی که با بررسی همه دولت ها می توان نتیجه گرفت که اغلب روسای جمهور و اعضای کابینه در ۴ سال اول حضور موفق تر و عملکرد بهتری داشته و کارنامه پربارتری از خود به یادگار گذشته اند، همچنان که میزان رضایت مردم نیز در ۴ سال اول دولت ها نیز بیشتر از ۴ سال دوم است اما در چهار سال دوم شاهد بیشترین سایش ها و اختلافات دولت ها با مجلس و سایرنهادهای نظام بوده ایم که همین امر موجب فرسایشی شدن فعالیت دولت ها و خسته شدن مردم از ادامه دولت شده است ؛ این امر باعث می شود که به قول محمدرضا باهنر؛ نائب رئیس سابق و کارکشته مجلس دولت ها اکثر دولت ها در ایران “خوش استقبال” و “بدبدرقه” شوند.

در حوزه پارلمان نیز وضعیت به همین منوال است و نمایندگان مجلس در ۴ سال نخست دولت، تعامل بهتری با رئیس جمهور و کابینه او دارد که این موضوع خود را در مواردی همچون رای اعتماد مجلسی ها به وزراء بیشتر خود را نشان می‌دهد.

نمایندگان مجلس با این استدلال که هنوز اول دولت است و باید با آن راه و کنار آمد، سعی می کنند از برخی وظایف نظارتی چشم پوشی کنند. در این میان، برخی نمایندگان به ویژه نمایندگان جدید و تازه وارد که از وزانت سیاسی کمتری برخوردارند دو راه را در پیش می‌گیرند یکی اینکه اگر سلیقه سیاسی شان همسو با دولت باشد ارتباط بهتری با دولت برقرار می کنند و دیگر اینکه اگر این سلیقه در تضاد با دولت باشد به ظاهر سیاست مچ گیری از وزراء را در دستور کار قرا میدهند تا باز هم به نوعی از آن ها امتیاز بگیرند. امتیازاتی که در اخذ اعتبارات لازم برای رشد منطقه و حوزه انتخابیه خود و همچنین ملحق شدن به دولت در صورت عدم رای آوری در دوره بعد انتخابات مجلس خلاصه می شود.

از این رو اگر امکان اصلاح قانون وجود داشته باشد از طریق قانونی می توان این شرایط را ایجاد کرد که رئیس جمهور فقط در یک دوره ۴ ساله می تواند در این منصب قرار گیرد و حق ثبت نام در انتخابات های بعدی نیز از او سلب می شود تا از این طریق هم گردش نخبگان صورت گیرد و چهره های جدید و توانمند خود را برای خدمت در این عرصه حساس آماده کنند و هم مردم در صورت نارضایتی از عملکرد رئیس جمهور و دولت در ۴ سال اول، دیگر منتظر پایان عمر دولت و لحظه شماری برای تغییر وضعیت موجود نباشند.

در وجهی دیگر؛ اگر این امکان قانونی فراهم نشود و قانون فعلی این اختیار را به رئیس جمهور بدهد که بتواند یک دوره دیگر در این مسند حضور داشته باشد، مردم خود به این مهم برسند که علاج حل مشکلات آن ها رئیس جمهور یک دوره ای (چهار ساله) است؛ حال اگر آن دولت کارنامه موفقی از خود به جا بگذارد در ذهن مردم و تاریخ کشور ماندگار خواهد شد و اگر عملکرد دولت نتوانست رضایت مردم را جلب نماید دیگر مردم مجبور نیستند که دولت را برای ۴ سال دیگر تحمل کنند.

اتفاق بی سابقه ای که در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۰ افتاد شاید نمونه و شاهدی بر این مثال باشد که مردم تنها یک دوره (۴ ساله) به دونالد ترامپ اعتماد کردند و استمرار حتی یک لحظه از دولت شخصی که تمام معادلات سیاسی جهان را بر هم زد، بر نتابیدند.

 

منبع: خبر فوری